W toruńskiej kulturze ma wybrzmieć pytanie o siłę samopomocy

W sali na czwartym piętrze WOAK ma paść pytanie, które w kulturze nie brzmi głośno, choć dotyczy wielu osób – jak nie wypalić się w pracy i nie zostać z tym samemu. Podczas majowego Śniadania Czwartkowego rozmowa ma zejść z poziomu deklaracji na poziom codziennych relacji, kompetencji i wzajemnego wsparcia. Organizatorzy stawiają na spotkanie o współpracy, a nie rywalizacji, i właśnie w tym napięciu tkwi jego sens.

• W sali 407 rozmowa zacznie się od konkretu, nie od hasła
• Dwie animatorki z Warszawy opowiedzą o pracy bez samotnego dźwigania wszystkiego

W sali 407 rozmowa zacznie się od konkretu, nie od hasła

Spotkanie zaplanowano na 14 maja o 11.00 w Wojewódzkim Ośrodku Animacji Kultury w Toruniu przy ul. Kościuszki 75–77, na 4. piętrze, w sali 407. Całość ma potrwać około dwóch godzin, a udział wymaga wcześniejszego zgłoszenia przez formularz.

To będzie jedna z odsłon cyklu Śniadanie Czwartkowe i jednocześnie element programu Kultura Zmiany. W jego ramach organizatorzy szukają sposobów, by osoby pracujące w kulturze mogły działać bez ciągłego poczucia przeciążenia, samotności i presji, która często wisi nad instytucjami oraz niezależnymi inicjatywami.

Dwie animatorki z Warszawy opowiedzą o pracy bez samotnego dźwigania wszystkiego

W Toruniu pojawią się Paulina Andruczyk i Anna Maria Sadowska – animatorki i menadżerki kultury związane ze Staromiejskim Domem Kultury w Warszawie. Na co dzień zajmują się tam wzmacnianiem zespołów i rozwijaniem współpracy, więc ich głos ma wynikać z doświadczenia, a nie z teoretycznych założeń.

Rozmowa ma dotyczyć kilku spraw, które w sektorze kultury wracają wyjątkowo często:

– tworzenia bezpiecznych i wspierających warunków pracy,
– korzystania z relacji, kompetencji i lokalnych zasobów,
– traktowania samopomocy jako sposobu na odporność, a nie oznaki słabości.

W tle tej dyskusji jest proste, ale ważne przesłanie – kultura nie musi opierać się na ciągłej rywalizacji. Może być przestrzenią, w której ludzie wzmacniają się nawzajem, dzielą tym, co mają, i dzięki temu łatwiej znoszą zmęczenie systemem oraz niepewność jutra.

na podstawie: WOAK.